زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست

هر کسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته به جاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

رضام من همیشه دوستت دارم

اینو بدون :

هیچکی مثه من تو رو دوست نداره      اینو از تو چشام میتونی بخونی

گفتم تو شيرين مني؟گفتي تو فرهادي مگر؟------

گفتم خرابت مي شوم---گفتي تو ابادي مگر؟------

گفتم اسيرت مي شوم----گفتي تو ازادي مگر؟-----

گفتم صدايم مي شنوي؟----گفتي تو فريادي مگر؟-----

گفتم که من عاشق شدم گفتي تو دلداري مگر؟----

گفتم که رخه من ببين-----گفتي که زيبايي مگر؟------

گفتم که اين شعرم بخوان---گفتي که سلطاني مگر

عشق يعني حسرت شبهاي گرم عشق يعني ياد يک روياي نرم

عشق يعني يک بيابان خاطره عشق يعني چهار ديوار بدون پنجره

عشق يعني گفتني با گوش کر عشق يعني ديدني با چشم کور

عشق يعني تا ابد بي سرنوشت عشق يعني آخر خط بهشت

عشق يعني گم شدن در لحظه‌ها عشق يعني آبي بي انتها

 عشق يعني يک سوال بي جواب عشق يعني راه رفتن توي خواب

منو تنها گذاشت و رفت...

به احساس گفتم: تا تورو دارم تنها نيستم

منو تنها گذاشت و رفت...

به وفا گفتم:تا تورو دارم تنها نيستم

اونم منو تنها گذاشت و رفت...

ولي وقتي به تنهايي گفتم:

تا تورو دارم تنها نيستم

موندو هم دم و مونسم شد...

دلم گرفته

مثل آسمانی که پر از ابر است

شب بارانی شب ظلمت شب

سکوت شب تنهایی

پنجره ها همه بسته اند

مثل تمام امیدهای راه خیالم

چشمهایم لبریز اشکند

قلبم لبریز اندوه

سنگینی بهت و سکوت

همه غمهای عالم به یکباره به قلبم هجوم اورده اند

و

دیوارهایی که مثل حصارزندان دور و برم راگر فته اند

قلب من کویری شده

خشک اسمان هم بغض کرده

نمیبارد بر من

ببار ای ابر

دلم گرفته و دیده ام نمی بارد

چه سخت است در خویش گریستن